1) Velid ibni Velid (Radıyallâhu Anh)dan rivayet edildiğine göre, kendisi:
"Yâ Rasûlellah! Ben kendimde yalnızlık hissi buluyorum (bu hisle korkuyorum)" deyince Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu:
"Yatağına girdiğin zaman:
Okunuşu : "Eûzü bi kelimâtillâhittâmmâti min ğadabihî ve iqâbihî ve şerri ibâdih. Ve min hemezâtişşeyâtîn. Ve en yahdurûn."
'Allâh-u Te'âlâ'nın gazabından ve azâbından, kullarının şerrinden, şeytanların vesveselerinden ve onların benim yanımda bulunmalarından Allâh-u Te'âlâ'nın tastamam kelimelerine sığınırım' de.
Artık (bunları söyleyince) kötü şeyler sana zarar vermez ve sana yaklaşamaz."
Kaynak : (Nevevî, el-Ezkâr, Kitâbu'l-ezkâr ve'd-de'avât li'l-umûri'l-'ârizât:16, sh:113; İbnü's-Sünnî, Amelü'l-yevmi ve'l-leyle, no:637,3/228)
2) Berâ ibni 'Âzib (Radıyallâhu Anh)dan rivayet edildiğine göre; yalnızlık korkusundan şikâyet eden bir adam Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)in huzuruna geldiğinde Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) ona:
Okunuşu : "Subhânel melikil quddûsi rabbil melâiketi verrûh. Celleltessemâvâti vel erda bil izzeti vel ceberût."
"Sen: 'Meleklerin ve Cebrâîl'in Rabbi olan ve noksanlıklardan münezzeh olan Yüce Padişah'ı tesbih ederim.
Sen izzet ve azametinle (üstün ve ezici gücünle) gökleri ve yerleri kapladın' sözünü çok söyle" buyurdu. O sahâbî bu sözleri söyleyince yalnızlık hissi kendisinden hemen kayboldu.
Kaynak : (Nevevî, el-Ezkâr, Kitâbu'l-ezkâr ve'd-de'avât li'l-umûri'l-'ârizât:16, sh:113)