Sıkıntı ve üzüntüyü gideren, okuyanın kendisine ferahlık veren bir duanın Arapça yazılışına, okunuşuna ve Türkçe mealine aşağıdan ulaşabilirsiniz.
Duanın Arapça Yazılışı:
 |
| Sıkıntı ve üzüntüyü gideren, okuyana ferahlık veren dua |
Duanın Okunuşu: "Allâhümme innî abdüke vebnü abdike vebnü emetike nâsıyetî biyedike mâdın fiyye hukmüke adlun fiyye qadâüke, es-elüke bi küllismin hüve leke semmeyte bihî nefseke ev allemtehû ehaden min halqike ev enzeltehû fî kitâbike eviste’serte bihî fî ilmil ğaybi indeke en tec-alel qur-âne rabîa qalbî ve nûra sadrî ve cilâe huznî ve zehâbe hemmî."
Duanın Türkçe Meali: "Ey Allâh! Gerçekten ben Senin kulunum, kulunun oğluyum, câriyen (kadın kulun olan annem) in oğluyum, perçemim Senin (kudret) elindedir, hükmün bende geçerlidir, benim hakkımdaki kararın adâletin ta kendisidir. Sana ait olan, Zâtına kendisiyle isim verdiğin yahut yarattıklarından birine öğrettiğin veya kitabında indirdiğin ya da Kendi katındaki ğayb ilminde (saklayıp) onu Zâtına has kıldığın her bir isim hürmetine Senden dilerim ki; Kur’ân’ı kalbimin baharı, gönlümün nûru, üzüntümün cilâsı ve derdimi giderici yapasın"
Dua Hakkında Hadis-i Şerif
Allâh-u Te'âlâ'nın isimleri Kur'ân-ı Kerîm'de ve hadîs-i şeriflerde vârid olanlarla da sınırlı değildir. Nitekim Allâh-u Te'âlâ'nın Tevrât'ta bin tâne ism-i şerîf indirdiği rivayet olunmuştur. Rasûlüllâh (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)in dualarından birinde de buna işaret olunmuştur.
Nitekim Abdullâh ibni Mes'ûd (Radıyallâhu Anh)dan rivayet edilen bir hadîs-i şerîfte Rasûlüllâh (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):
"Bir kula bir sıkıntı veya bir üzüntü isâbet eder de o:
‘Ey Allâh! Gerçekten ben Senin kulunum, kulunun oğluyum, câriyen (kadın kulun olan annem) in oğluyum, perçemim Senin (kudret) elindedir, hükmün bende geçerlidir, benim hakkımdaki kararın adâletin ta kendisidir. Sana ait olan, Zâtına kendisiyle isim verdiğin yahut yarattıklarından birine öğrettiğin veya kitabında indirdiğin ya da Kendi katındaki ğayb ilminde (saklayıp) onu Zâtına has kıldığın her bir isim hürmetine Senden dilerim ki; Kur’ân’ı kalbimin baharı, gönlümün nûru, üzüntümün cilâsı ve derdimi giderici yapasın' derse, mutlaka Allâh onun sıkıntısını ve üzüntüsünü giderir ve onun yerine kendisine ferahlık verir" buyurdu.
O zaman "Yâ Rasûlellâh! Biz bunu öğrensek mi?" denilince: "Evet! Bunu duyanın mutlaka bunu öğrenmesi gerekir" buyurdu.
Kaynak : (Ahmed ibni Hanbel, el-Müsned, no:3712,6/246-247; Beyhakî, el-Esmâ, no:7; İbnü Kesîr, et-Tefsir:6/463-464; Süyûtî, ed-Dürru'l-mensûr, 6/687-688; İsmâ'îl Hakkî el-Bursevî, Rühu'l-beyân,3/283-284)